Taki układ zastosowano w systemie Lawrence’a i Alfreda F. Newtona z 1995 roku oraz w systemie Patrice’a Boucharda z 2011 roku. Część późniejszych autorów z używania nadrodziny Dryopoidea jednak nie zrezygnowało.
Analizy morfologiczne Według wyników Johna F. Lawrence’a z 1987 roku Chelonariidae miały zajmować pozycję siostrzaną dla Cneoglossidae lub kladu tworzonego przez Cneoglossidae i Psephenidae. Odmiennie w niektórych wynikach morfologicznych analiz kladystycznych Johna F. Lawrence’a i innych z 1995 roku Chelonariidae znajdowały się w pozycji bliskiej Ptilodactylidae, Eulichadidae i Callirhipidae. W wynikach opartej na cechach budowy larw analizie Rolfa G. Beutela z 1995 roku Chelonariidae zajęły pozycję siostrzaną dla kladu tworzonego przez Psephenidae, osuszkowate i Lutrochidae, a cztery wymienione rodziny utworzyły z dzierożnicowatymi i Cladotominae większy klad cechujący się obecnością wieczka na spodzie dziewiątego segmentu odwłoka. W wynikach morfologicznej, opartej na cechach stadiów dorosłych i niedorosłych analizy kladystycznej Cleide’a Costy, Sergia A. Vanina i Sergia Idego z 1999 roku Chelonariidae zajęły pozycję siostrzaną dla Cladotominae, a klad obejmujący wszystkie Ptilodactylidae i Chelonariidae zajął pozycję siostrzaną dla kladu tworzonego przez Psephenidae i Cneoglossidae.