Znajomy jej ojca, oficer francuskiego wojska, zaoferował jej szansę kontynuowania studiów na Uniwersytecie w Jaunde, jednak zdecydowała się opuścić kraj. Obawiała się dalszych ataków na jej rodzinę ze strony Hissèna Habré. Według plotek Habré wystawił nagrodę za jej porwanie oraz przywiezienie do Czadu. W 1985 roku przeprowadziła się do Kotonu, stolicy Beninu. W Kotonu ukończyła studia magisterskie na Uniwersytecie Abomey-Calavi, pracą poświęconą protekcji równych praw kobiet i mężczyzn w benińskiej konstytucji. Do 1990 roku mieszkała w Afryce Zachodniej, a do kraju powróciła dopiero po zwycięstwie sił Idrissa Déby i obaleniu rządów Hissèna Habré.
W 1991 roku dołączyła do Conseil Provisoire de la République, tymczasowego . Zasiadała w Komisji ds. zdrowia i opieki społecznej. Została jedną z pierwszych kobiet we władzach Patriotycznego Ruchu Ocalenia, założonego przez Idrissa Débę. W 1992 roku rozpoczęła pracę w ministerstwie rolnictwa, gdzie skupiała się na projektach rozwojowych terenów wiejskich kraju. Wzięła udział w Światowej Konferencja w sprawie Kobiet w Pekinie jako przewodnicząca delegacji czadu. 1 stycznia 1998 roku Idriss Déby powołał ją na stanowisko ministerki ds. opieki społecznej. Stanowisko to zajmowała do 13 grudnia 1999.