Zatułów cechuje się ponadto dużymi episternitami o prawie równoległych bokach i drobnymi epimerytami o trójkątnym kształcie. Rozstaw przednich bioder jest przeciętny, tylne zaś stykają się ze sobą. W przeciwieństwie do innych Chelonariidae stopy nie chowają się w rowki na goleniach, a przednie golenie nie mają kolców wzdłuż wewnętrznych krawędzi ani wierzchołkowych kępek włosków. Stopy zbudowane są z pięciu członów, z których ostatni jest tak długi jak pozostałe razem wzięte i zaopatrzony w duże, pozbawione ząbków pazurki.
Na spodzie odwłoka widocznych jest pięć szerokich, gęsto punktowanych wentrytów, będących sternitami od trzeciego do siódmego. Pierwszy z nich wypuszcza ku przodowi wyrostek wchodzący między płytki tylnych bioder. Wentryty pierwszy i drugi są ze sobą zrośnięte.
Ekologia i występowanie Owad ten zasiedla zgryzane przez bydło lasy, nizinne zadrzewienia i nadbrzeżne zakrzewienia. Postacie dorosłe przypuszczalnie żerują na nektarze i pyłku – poławiano je m.in. na kwitnącym okazie Melicytus ramiflorus.