Brounia thoracica – gatunek chrząszcza z rodziny Chelonariidae, jedyny z monotypowego rodzaju Brounia. Endemiczny dla północnej Nowej Zelandii.
Taksonomia i ewolucja Rodzaj i gatunek typowy opisane zostały po raz pierwszy w 1878 roku przez Davida Sharpa na łamach „Entomologist's Monthly Magazine”. Nazwę rodzajową nadano na cześć Thomasa Brouna, który odłowił holotyp.
Sharp zaznaczył, że Brounia jest niewątpliwie blisko spokrewniona z Chelonarium, wskazując także na jej podobieństwa do Cerophytidae. Umieszczenia jej wśród Chelonariidae dokonali John F. Lawrence i Alfred F. Newton w 1995 roku. Dane morfologiczne wskazują, że, przynajmniej wśród rodzajów współczesnych, Brounia zajmuje pozycję siostrzaną dla kladu tworzonego przez Chelonarium i Pseudochelonarium.
Morfologia thumb|left|Samiec Chrząszcz o ciele podługowato-owalnym, z wierzchu i od spodu wypukłym, długości około 5,5 mm i szerokości 2 mm, czarnym z fioletowym lub purpurowym połyskiem na pokrywach, porośniętym pokładającymi się szczecinkami.
Głowa jest od góry niewidoczna, mocno pochylona, o dużych i wydatnych oczach oraz uwstecznionych wardze górnej, żuwaczkach, szczękach i wardze dolnej. Dość długie czułki buduje 11 członów, z których pierwszy i drugi są małe i paciorkowate, trzeci dłuższy i trójkątny, czwarty krótszy od poprzedniego i dowewnętrznie wyciągnięty, człony od szóstego do ostatniego u samca wyciągnięte dowewnętrznie w długie, smukłe blaszki, u samicy zaś piłkowane; człon piąty jest u samca pośredni w budowie między czwartym i szóstym. Głaszczki obu par mają dość duże, prawie siekierowate człony szczytowe.
Przedplecze ma pozbawione wgłębień podgięcia, odgraniczone od wierzchniej części niskimi listewkami, stykającymi się z przednią krawędzią przy tylnych brzegach oczu. Okrągława tarczka jest wyraźna, o niepunktowanej powierzchni. Pokrywy są dość gęsto i niezbyt grubo punktowane, porośnięte szczecinkami, które przy szwie mogą układać się w niewyraźnie rzędy. Spód tułowia jest gęsto punktowany oraz bardzo gęsto i drobno owłosiony. Przedpiersie ma miejsce do chowania głowy. Jego wyrostek międzybiodrowy jest wgłębiony. Śródpiersie ma na przedzie wykrojenie, w które wchodzi ów wyrostek. Nieregularnie owalne panewki środkowych bioder mają widoczne krętarzyki. Zapiersie jest średniej długości i ma dobrze wykształcone szwy poprzeczny i podłużny. Zatułów cechuje się ponadto dużymi episternitami o prawie równoległych bokach i drobnymi epimerytami o trójkątnym kształcie. Rozstaw przednich bioder jest przeciętny, tylne zaś stykają się ze sobą. W przeciwieństwie do innych Chelonariidae stopy nie chowają się w rowki na goleniach, a przednie golenie nie mają kolców wzdłuż wewnętrznych krawędzi ani wierzchołkowych kępek włosków. Stopy zbudowane są z pięciu członów, z których ostatni jest tak długi jak pozostałe razem wzięte i zaopatrzony w duże, pozbawione ząbków pazurki.
Na spodzie odwłoka widocznych jest pięć szerokich, gęsto punktowanych wentrytów, będących sternitami od trzeciego do siódmego. Pierwszy z nich wypuszcza ku przodowi wyrostek wchodzący między płytki tylnych bioder. Wentryty pierwszy i drugi są ze sobą zrośnięte.
Ekologia i występowanie Owad ten zasiedla zgryzane przez bydło lasy, nizinne zadrzewienia i nadbrzeżne zakrzewienia. Postacie dorosłe przypuszczalnie żerują na nektarze i pyłku – poławiano je m.in. na kwitnącym okazie Melicytus ramiflorus.
Gatunek endemiczny dla Nowej Zelandii, rozmieszczony wzdłuż północno-wschodnich wybrzeży Wyspy Północnej, od Whangarei przez wyspy Hen i Great Barrier po East Cape zatoki Wharekahika, a ponadto podawany z pojedynczego stanowiska na południu Wyspy Północnej – Gollans Valley. Jest chrząszczem rzadko spotykanym, znanym nauce z niespełna dziesięciu okazów.
Przypisy
Kategoria:Chelonariidae Kategoria:Chrząszcze Nowej Zelandii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1878 roku