Do istniejących opisów Izydor z Sewilli dodaje, iż ptak po zbudowaniu stosu z gałęzi i przypraw czeka na wschód słońca, którego promienie zapalają gniazdo, feniks zaś roznieca je machając skrzydłami i w ten sposób spala się, by potem się odrodzić z popiołów. thumb|188px|Śmierć Feniksa gorejącego w płomieniach (średniowieczny Bestiariusz z Aberdeen) Bartłomiej Anglik podaje, iż feniks mógł żyć 300 lub 500 lat, zaś jego odrodzenie trwać miało 3 dni: pierwszego dnia powstawał robak o zapachu słodszym od róży i każdego innego kwiatu, drugiego – pisklę, które trzeciego dnia przekształcało się w dorosłego feniksa.
Według różnych innych autorów feniks miał żyć od 300 (poprzez 340, 500, 540, 1000) aż do 1461 lat. Był bezpłciowy, ponieważ rozmnażał się sam z siebie. Jego kolorystyka różni się niekiedy, przeważa jednak barwa złota i purpurowa. Zwykle budował z przypraw i gałązek wonnych roślin gniazdo albo stos, w którym umierał lub spalał się, a następnie odradzał. Ponieważ związany był z kultem słonecznym, w legendach na ogół zanosił gniazdo bądź szczątki swego poprzednika do świątyni słońca w Egipcie.