publikował w „Palestrze”, „Encyklopedii Podręcznej Prawa Prywatnego”, a także wchodził w skład Komitetu Redakcyjnego „Orzecznictwa Sądów Polskich”.

Po wybuchu II wojny światowej, w 1939, został aresztowany, a po kilku miesiącach zwolniony z aresztu z powodu choroby serca. Do końca wojny ukrywał się. Po upadku powstania warszawskiego i tułaczce, dotarł w 1945 do Łodzi, gdzie wznowił praktykę adwokacką. Pracował także jako konsultant w dziale ustawodawczym Ministerstwa Sprawiedliwości, opracowując dekrety mające ujednolicić prawo cywilne w Polsce. Ponadto został powołany na profesora zwyczajnego postępowania cywilnego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego. W 1946 został sędzią Sądu Najwyższego oraz redaktorem „Dodatku Cywilistycznego” miesięcznika „Państwo i Prawo”, na łamach którego publikował.

Życie prywatne Pochodził ze zasymilowanej rodziny żydowskiej. W 1887 przyjął chrzest w kościele ewangelicko-reformowanym. Był synem Arnolda Litauera i Felicji z domu Berson. Jego żoną była Amelia Aniela z d. Orgelbrand (1878–1955), córka Hipolita Orgelbranda. Para miała pięcioro dzieci, m.in.: Jana Karola (1897–1918), Elizę Temler, Zofię Sidor, Romanę Tworkowską oraz jedno, nieznane z imienia.