Jan Rafalski (ur. 21 września 1890 w Nieszkowicach Małych, zm. po 6 lipca 1938) – polski kolejarz, porucznik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 21 września 1890 we wsi Nieszkowice Małe, w ówczesnym powiecie bocheńskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Michała i Agnieszki z Dudów. W rodzinnej wsi ukończył cztery klasy szkoły ludowej. W 1907 wyjechał do Niemiec, gdzie pracował jako robotnik fabryczny.
15 listopada 1911 został wcielony do cesarskiej i królewskiej armii. Służbę odbywał w 13 galicyjskim pułku piechoty. W latach 1914–1918 walczył na frontach I wojny światowej, awansując na feldfebla. 3 listopada 1918 dostał się do włoskiej niewoli. 15 grudnia 1918 wstąpił do Armii Polskiej we Włoszech i przydzielony do pułku piechoty im. Giuseppe Garibaldiego. 27 marca 1919 wstąpił do Armii Polskiej we Francji, z którą w następnym miesiącu przybył do kraju i walczył na wojnie z Ukrainą.