Choć był młodszy od wielu innych kandydatów, Berggrav w 1937 r. został wybrany na biskupa diecezji Oslo, stając się primus inter pares w norweskim Kościele narodowym. Pogrzeb królowej Maud w 1938 r. po raz pierwszy przyniósł Berggravowi międzynarodową dostrzegalność. Przewodził norweskim wiernym do 1951 r., formalnie z wyjątkiem okresu aresztu domowego w latach 1942–1945.

Berggrav odgrywał również coraz ważniejszą rolę w ogólnej debacie kulturalnej i społecznej. Jego obrona sztuki „Guds grønne enger”, wystawionej w Teatrze Narodowym w 1933 r., doprowadziła go do konfliktu z większością kręgów Kościoła Norwegii. Przy innych okazjach, między innymi jako krytyk literacki, atakował współczesne, świeckie formy wyrazu kulturowego i na przykład popadł w ostry konflikt z pisarzem Sigurdem Hoelem. Berggrav prowadził również szeroko zakrojoną działalność w zakresie edukacji religijnej, między innymi poprzez własne wydania historii biblijnej i objaśnienia katechizmu.

W latach 1938–1955 był przewodniczącym Norweskiego Towarzystwa Biblijnego.