Patobionty w badaniach nad mikrobiotą Pojęcie patobiontu pojawiało się m.in. w pracach nad bakteriami jelitowymi, które u zdrowych gospodarzy mogą współistnieć bezobjawowo, natomiast w określonych modelach doświadczalnych wiążą się z zapaleniem jelit; przykładem jest w badaniach, w których analizowano zależność między kolonizacją a nasileniem zapalenia oraz rolę bakteryjnych systemów sekrecji w interakcji gospodarz–mikrobiota.
Przykłady patobiontów W przeglądzie dotyczącym patobiontów przewodu pokarmowego zestawiano przykładowe drobnoustroje oraz warunki, w których obserwowano ich związek z patologią (często w modelach zwierzęcych i przy określonych defektach odporności). Wśród przytaczanych przykładów znajdowały się m.in.: segmentowane bakterie nitkowate (SFB) – wiązane z zapaleniem jelit w wybranych modelach immunologicznych, a także z nasileniem chorób autoimmunologicznych w modelach doświadczalnych, – opisywany jako czynnik wywołujący zmiany zapalne jelit w określonych liniach myszy z zaburzeniami odporności, Helicobacter pylori – przykład drobnoustroju powszechnie kolonizującego ludzi, którego związek z ryzykiem chorób zależy m.in. od cech szczepu i czynników gospodarza (np.