Skład tworzyli: „dwóch prawników, handlowiec drewnem, student, żołnierz, kamieniarz, lekarz, górnik, kominiarz, pracownik biurowy i pracownik firmy ubezpieczeniowej”.
Podobnie jak Walijczycy, Szkoci wystawili sześciu graczy z jednego klubu – Queen’s Park. Trzech z nich – , i – debiutowało w reprezentacji narodowej. Moses McNeil był bratem , który do tej pory rozegrał trzy mecze w kadrze i również znalazł się w składzie. Lang stracił wzrok w jednym oku w wyniku wypadku w stoczni. W zespole szkockim zachowano większość zawodników, którzy trzy tygodnie wcześniej pokonali Anglię 3:0. Obie drużyny wystąpiły w formacji 2–2–6 (dwóch obrońców, dwóch pomocników i sześciu napastników).
Mecz Przed meczem Zawodnicy obu drużyn wspólnie udali się na stadion omnibusem z hoteli w Glasgow. Zostali powitani przez liczną grupę kibiców zgromadzoną wzdłuż trasy. Ponieważ reprezentacja Walii była wówczas drużyną nieznaną, mecz wzbudził duże zainteresowanie, a trybuna główna stadionu wypełniła się niemal całkowicie. Widzowie płacili za wejście pół korony (równowartość 1⁄8 funta), a tłum stojący przy linii bocznej boiska opisano we „Wrexham Guardian” jako „bardzo gęsty”. Aby lepiej widzieć ponad głowami zgromadzonych, kibice wspinali się na dachy zaparkowanych dorożek i omnibusów, a pobliskie pobocza również były pełne widzów.