Dowodził 1 Dywizją Marines podczas bitwy o Przylądek Gloucester i bitwy o Peleliu.
Jego dowództwo w tej ostatniej bitwie spotkało się z ostrą krytyką, zarówno wewnątrz Korpusu Piechoty Morskiej, jak i w opinii publicznej. W Stanach Zjednoczonych bitwa ta stałą się kontrowersyjna ze względu na znikome znaczenie strategiczne wyspy i wysoki wskaźnik ofiar, przewyższający wszystkie inne amerykańskie operacje desantowe podczas wojny na Pacyfiku. Narodowe Muzeum Korpusu Piechoty Morskiej nazwało ją „najbardziej zaciętą bitwą wojny dla piechoty morskiej”.
Po krwawej łaźni na Peleliu Rupertus nie dowodził już wojskami na polu bitwy. W listopadzie 1944 roku został mianowany komendantem Szkół Korpusu Piechoty Morskiej w Quantico w Wirginii. Pełniąc tę funkcję, zmarł na zawał serca 25 marca 1945 roku. Został pochowany obok rodziny na Cmentarzu Narodowym w Arlington.
Życie osobiste 24 grudnia 1913 roku poślubił Marguerite L. Gorman, córkę Terrence’a i Hannah Keleher Gorman. 25 lutego 1930 roku Marguerite i ich 11-letni syn, William Jr., zmarli na szkarlatynę.
Przypisy