Dantyszek relacjonuje, że pewnej nocy zostaje zabrany przez aniołów w niezwykłą podróż, podczas której unosi się ponad ziemią, a następnie trafia na Księżyc. Tam styka się z personifikacjami klęsk – Głodem, Dżumą i Wojną – gotującymi ludzkie szczątki. Z przerażeniem odkrywa w kotle głowy swoich zmarłych synów, które przywiązuje do pasa i niesie dalej jako znak ojcowskiej żałoby. W dalszej wędrówce bohater przechodzi przez kolejne fantastyczne i groźne przestrzenie, spotykając postacie potępione, dusze zmarłych, personifikacje grzechu oraz obrazy masowych zbrodni. Widzi bramę piekła, piekielną wieżę i liczne sceny kar pośmiertnych. Szczególne miejsce zajmują wizje związane z przemocą, tyranią i odpowiedzialnością władców za cierpienie ludzi. Podczas podróży Dantyszek wielokrotnie podejmuje próby interwencji – walczy z piekielnymi istotami, modli się, przemawia w obronie ofiar i niesie skargę do Boga. Jego droga prowadzi przez piekielne krajobrazy zalane krwią, lasy zamieszkane przez dusze samobójców oraz przestrzenie, w których ukazane są postacie historyczne i symbole ucisku. W finale opowieści bohater zostaje wyrwany z piekielnych wizji i powraca do świata żywych.