Choć utwór ukazał się nakładem drukarni Bourgogne et Martinet w marcu 1839 bez podpisu autora, czytelnicy i krytycy wiedzieli, kto jest jego autorem, gdyż emigracyjna prasa polska kilka tygodni wcześniej wydrukowała zapowiedź ukazania się utworu o tym samym tytule, autorstwa Słowackiego (dodatkowo, pierwodruk poematu był poprzedzony sonetem Ofiarowanie, już wcześniej opublikowanym i podpisanym przez Słowackiego).
Odbiór Zgodnie z oczekiwaniami autora, pierwsze reakcje krytyczne były zdecydowanie negatywne. W recenzjach publikowanych na emigracji utwór oceniano jako dziwaczny i nieudany, a krytycy podkreślali jego rzekomy brak powagi oraz nadmiar makabrycznych i groteskowych obrazów. Równie sceptycznie odniósł się do niego sam autor, pisząc, że „jest to poemat, który mi uwiądł w głowie przed napisaniem, i dlatego nie lubię go – i utrudził mnie”. Późniejsi historycy literatury mieli bardziej mieszane odczucia, jednak wielu, zwłaszcza z XIX i początku XX wieku, także oceniało go jako dzieło nieudane i drugorzędne, „cudaczne dziwactwo”, w najlepszym przypadku pozycja w dorobku Słowackiego o zmarnowanym potencjale, utwór, którego nie wypadało potraktować poważnie (np.