W wybranych sytuacjach rozpoznanie bywa wspierane obrazem endoskopowym (kolonoskopia/sigmoidoskopia); obecność rzekomych błon jest silnie sugestywna, lecz nie w pełni swoista, ponieważ może występować także w innych przyczynach rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego.
Nie zaleca się wykonywania badań diagnostycznych w celu oceny skuteczności leczenia („na wyleczenie”) ani zakaźności pacjenta. Opisywano, że GDH i toksyny mogą pozostawać wykrywalne przez wiele miesięcy po zakończeniu skutecznego leczenia, a rutynowe powtarzanie diagnostyki (np. w trakcie tej samej biegunki) obniża PPV i może sprzyjać nadrozpoznawalności.
Postaci kliniczne i ciężkość przebiegu W praktyce klinicznej wyróżnia się postać niepiorunującą oraz piorunującą zakażenia:
postać piorunująca – opisywana u ok. 2–3% chorych, z wysoką śmiertelnością (20–85%); poza kryteriami ciężkości mogą występować hipotensja lub wstrząs, niedrożność jelit lub ostre rozdęcie okrężnicy (megacolon toxicum), perforacja jelita, kwasica mleczanowa albo inne objawy wskazujące na szybkie pogorszenie stanu klinicznego. postać niepiorunująca: ciężka – z gorączką >38,5 °C i/lub leukocytozą ≥15 000/µl i/lub wzrostem stężenia kreatyniny >50% wartości wyjściowej;