w badaniach obrazowych może występować poszerzenie światła jelita oraz pogrubienie jego ściany. nieciężka – niespełniająca kryteriów postaci ciężkiej ani piorunującej.

Leczenie Postępowanie zależy od ciężkości przebiegu oraz czynników ryzyka. U części chorych odstawienie antybiotyku, który mógł wywołać zaburzenie mikrobioty, wiąże się z ustąpieniem objawów. W leczeniu przyczynowym stosuje się antybiotyki działające na C. difficile, w tym fidaksomycynę i doustną wankomycynę; w niektórych sytuacjach opisywano także zastosowanie metronidazolu jako opcji alternatywnej.

W ciężkich postaciach (fulminant CDI) opisywano leczenie skojarzone oraz postępowanie ukierunkowane na powikłania (np. niedrożność, toksyczne rozdęcie okrężnicy), a w wybranych przypadkach rozważano leczenie chirurgiczne.

U większości chorych przy odpowiednim leczeniu dochodzi do ustąpienia objawów, jednak nawracanie zakażenia stanowi istotny problem kliniczny i organizacyjny. W ciężkich, powikłanych postaciach zakażenie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zgonu oraz koniecznością leczenia intensywnego i (w wybranych przypadkach) leczenia operacyjnego.