W analizie łącznej przedstawionej w dokumentacji produktu, częstość nawrotu CDI w 12 tygodniach wyniosła 16,5% (129/781) w grupie bezlotoksumabu oraz 26,6% (206/773) w grupie placebo, co odpowiadało skorygowanej różnicy około 10 punktów procentowych na korzyść bezlotoksumabu (p < 0,0001).
Bezlotoksumab nie wpływał istotnie na skuteczność antybiotykoterapii w zakresie wyleczenia bieżącego epizodu (częstości initial clinical cure były zbliżone), natomiast poprawiał tzw. utrwalone wyleczenie (sustained cure), rozumiane jako wyleczenie początkowe bez nawrotu w okresie 12 tygodni. W badaniach oceniano też skojarzenie bezlotoksumabu z (przeciwciałem przeciw toksynie A), jednak dodanie actoksumabu nie poprawiało skuteczności w porównaniu z samym bezlotoksumabem.
W zaplanowanej prospektywnie analizie podgrup pacjentów o zwiększonym ryzyku nawrotu, bezlotoksumab wiązał się z większą bezwzględną redukcją nawrotów m.in. u chorych w wieku powyżej 65 lat (15,4% vs 31,4%). W podgrupach zakażonych szczepami uznawanymi za hiperwirulentne (rybotypy 027, 078 lub 244) obserwowano liczbowo niższą częstość nawrotów w grupie bezlotoksumabu.