być może okres budowy, użytkowania i opuszczenia można zamknąć w czasie niespełna dwóch pokoleń. W 1462 roku wzmiankowano castrum Sumsko. W 1588 roku wzmiankowano ruiny zamczyska.
Stan zachowania ruin i ograniczona baza źródłowa powodowały, że obiekt pozostawał długo słabo rozpoznany; dopiero badania archeologiczne przeprowadzone przez Leszka Kajzera i Janusza Kuczyńskiego podczas dwóch sezonów w latach 1980 i 1981 pozwoliły na rozpoznanie rozplanowania założenia.
Architektura Zamek był warownią wyżynną, nieregularną, ulokowaną na cyplu otoczonym z trzech stron ciekiem wodnym; od strony nasady cypla wykonano rów/odcięcie, kształtując plateau o formie spłaszczonego owalu. Mury o grubości około 2 metrów wzniesiono na zglinionym lessie zalegającym na rumoszu zwietrzelinowym, co – według badaczy – mogło niekorzystnie wpływać na statykę budowli.
Badania archeologiczno-architektoniczne umożliwiły rekonstrukcję zasadniczych elementów zabudowy. Wskazano co najmniej dwa etapy prac: w pierwszym wzniesiono mury obwodowe oraz centralną wieżę mieszkalno-obronną, w drugim dobudowano pozostałe budynki przy obwodzie oraz wysunięty element obronny określany jako „kurza stopa”.