Obraz wschodni, rozbity na drobne szczegóły, z trudem pozwala ogarnąć całość. Cechuje go jasność przedstawienia, ale poszczególne sceny muszą być czytane kolejno. Podporządkowany regułom kanonicznym i liturgicznym jest ograniczony w dynamizmie. Grożąc surowością sądu i tragedią kary, zachowuje równowagę i symetrię.mały|Sąd Ostateczny. XI wiek. Bizantyńska płytka z kości słoniowej (skrócona wersja tematu). Muzeum Wiktorii i Alberta w Londynie.Podkreślenie strony potępionych z wyraźnym wyeksponowaniem wątku kary za grzechy zaczerpnięto z doktryny zachodniej. Prawosławie w aspekcie Zmartwychwstania widziało w grzechu „jedynie garść piasku rzuconą w niezmierne morze. Oto czym jest grzech wszelkiego ciała [...] wobec nieskończonego miłosierdzia Bożego”, pisał Izaak Syryjczyk.
Fabuła i symbolika Strefowa (rzędowa), czytana od góry kompozycja Sądu Ostatecznego jest wieloaspektowa i „gęsto zaludniona”, a w swej treści wewnętrznej − filozoficznie syntetyczna i otwarta na różne interpretacje.
Jak nakazuje tradycja ikonopisarstwa, oprócz charakterystycznego wyobrażenia, postacie lub sceny zdefiniowano przez tytuł, imię, podpis, mądrość lub cytat.