W listopadzie 1918 wziął udział w rozbrajaniu Austriaków, a następnie w odsieczy Lwowa. Pełnił funkcję zastępcy dowódcy 4 kompanii I batalionu 5 pułku piechoty Legionów. Później został przeniesiony do 1 pułku piechoty Legionów, w którym dowodził kompanią, a następnie I batalionem. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Wyróżnił się 3 października 1920 podczas forsowania rzeki Serwecz pod Koreliczami. Po zawieszeniu broni kontynuował służbę w 1 pp Leg. W 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do macierzystego pułku w Wilnie. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1057. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty.
Po zwolnieniu z wojska prowadził hurtownię tytoniową w Wilnie. W latach 1926–1929 działał w Związku Strzeleckim jako zastępca komendanta, a następnie komendant okręgu grodzieńskiego. W 1928 w czasie V Marszu Szlakiem Kadrówki pełnił funkcję komendanta II batalionu. Do 1932 pełnił funkcję gospodarza klubu sportowego Cresovia Grodno. W 1932, po utracie koncesji, przyjechał do Warszawy jako bezrobotny. W 1933 wyjechał do Gdyni, gdzie znalazł zatrudnienie w tamtejszym oddziale Spółki z o.o.