„Progress” Zjednoczone Kopalnie Górnośląskie.
W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i posiadał przydział w rezerwie do 42 pułku piechoty w Białymstoku. Na stopień majora rezerwy został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 20. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
Walczył w obronie Wybrzeża w kampanii wrześniowej. Początkowo dowodził II batalionem ochotniczym, a od 5 września Kartuskim Batalionem Obrony Narodowej. 19 września 1939 ranny dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w obozach: II A Prenzlau, XXI A Schildberg, VIII B Silberberg, XII A Hadamar, II D Gross-Born i VI B Dössel. Po uwolnieniu z niewoli wrócił do Polski.
Zmarł 22 stycznia 1951 w Gdyni i został pochowany na Cmentarzu Witomińskim (sektor 64, rząd 39, numer 21).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1053 Krzyż Walecznych trzykrotnie Odznaka pamiątkowa „Orlęta” 12 czerwca 1935 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”. austro-węgierskie Brązowy Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej Srebrny Medal Waleczności 1 klasy Srebrny Medal Waleczności 2 klasy Brązowy Medal Waleczności dwukrotnie Krzyż Wojskowy Karola
Uwagi