Po samodzielnej walce w niej z japońskim krążownikiem „Nagara”, okręt wycofał się uszkodzony z zespołu adm. Willisa Lee, towarzysząc ciężko uszkodzonemu niszczycielowi USS „Benham” (DD-397), a po przełamaniu stępki tego ostatniego, podjął z wody jego rozbitków.
Po remoncie w Mare Island, w kwietniu 1943 roku USS „Gwin” (DD-433) powrócił na południowy Pacyfik wznawiając operacje na Wyspach Salomona. Został tam nieznacznie uszkodzony ogniem z japońskiej baterii nabrzeżnej podczas lądowania na Nowej Georii. 6 lipca „Gwin” wziął udział w ratowaniu rozbitków z zatopionego bitwie w zatoce Kula krążownika USS „Helena” (CL-50). 13 lipca okręt został trafiony torpedą wz. 93 „Długa Lanca”, która zatopiła okręt w trakcie bitwy pod Kolombangarą.
Budowa i konstrukcja Stępkę pod kolejny okręt typu Gleaves położono 1 czerwca 1939 roku w stoczni w Charlestown w stanie Massachusetts, gdzie zwodowano go pod nazwą USS „Gwin” (DD-433) 25 maja 1940 roku. Jednostka o wyporności 1620 ton i wyporności standardowej 2030 ton, miała długość całkowitą 106,15 metra, szerokość 11 metrów, zaś jej zanurzenie wynosiło 3,61 metraRobert Parkin: Blood On The Sea, s. 335.. Energię i napęd jednostki zapewniały dwie turbiny parowe Westingouse o mocy 50 000 hp, napędzające za pomocą wałów dwie śruby.