W ramach badań prowadzonych nad liczbami hiperrzeczywistymi, Błaszczyk opracował nową teorię nieskończoności – w aspekcie matematycznym, historycznym i filozoficznym. Przeanalizował aspekty liczb nieskończenie dużych i nieskończenie małych w teoriach Johna Conwaya dotyczących liczb nadrzeczywistych, a także przeprowadził analizę występowania liczb nieskończenie dużych i nieskończenie małych w pracach Eulera i Bolzano. Przedstawił teoriomnogościową wersję konstrukcji Conway’a oraz udowodnił, że liczby porządkowe Cantora zawarte są w ciele liczb nadrzeczywistych.

Dokonana analiza historyczna wykazała, iż w matematyce greckiej obiekty skończone tworzyły grupę przemienną i archimedesową, z kolei Leonhard Euler, jako pierwszy w historii, systematycznie stosował strukturę niearchimedesową. Analogiczne rozwiązania Błaszczyk dostrzegł u Bolzano oraz Cantora. Wykazał także, że liczby porządkowe Cantora są zawarte w ciele uporządkowanym liczb nadrzeczywistych, w którym dodawanie i mnożenie jest przemienne – pomimo tego, iż w teorii Cantora dodawanie i mnożenie liczb porządkowych przemienne nie jest.