W lutym 1919 przyjechał do Warszawy i wstąpił do 3 pułku ułanów. 6 marca tego roku został przeniesiony do 1 pułku ułanów wielkopolskich w Poznaniu (późniejszego 15 pułku ułanów). 23 maja 1919 został formalnie przyjęty do Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim z byłej armii rosyjskiej i mianowany porucznikiem w kawalerii ze starszeństwem z 1 maja 1916. 27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. W tym czasie, po przebytej czerwonce, pełnił służbę w Dowództwie 14 Dywizji Piechoty na stanowisku zastępcy szefa sztabu i szefa wydziału operacyjnego. Wyróżnił się 11 października 1920 w bitwie pod Kojdanowem. Po zawieszeniu broni w dalszym ciągu był przydzielony do Dowództwa 14 DP, a jego oddziałem macierzystym był 15 pułk ułanów. 30 lipca 1921 generał podporucznik Michał Milewski, pełniący obowiązki dowódcy 14 DP, sporządził wniosek na odznaczenie rotmistrza Domaniewskiego Orderem Virtuti. Wniosek został poparty przez generała porucznika Leonarda Skierskiego, byłego dowódcę 4 Armii, a później zatwierdzony przez Naczelnego Wodza.