Problemem jest także dostępność wodoru: większość stacji wymaga dostaw sprężonego lub ciekłego wodoru cysternami, co zwiększa koszty. Stacje z elektrolizerami (on-site) wymagają natomiast dużego przyłącza elektrycznego i taniej energii odnawialnej, aby wodór był „zielony”. Elektroliza jest energochłonna i wciąż droga – typowe koszty elektrolizerów (PEM/alkaliczne) w 2024 r. wynosiły 500–1,000 USD/kW, a docelowo powinny spaść do ~300 USD/kW, by wodór mógł konkurować cenowo z paliwami kopalnymi. Brak infrastruktury powoduje też tzw. „błędne koło”: mało pojazdów → brak opłacalności budowy stacji, brak stacji → mało pojazdów.

Bariery ekonomiczne i koszty Pojazdy FCV są obecnie droższe w produkcji niż pojazdy spalinowe i bateryjne. Na koszt wpływają m.in.:

stos ogniw paliwowych – zależny od użycia platyny jako katalizatora oraz kosztownych materiałów membranowych;