Ograniczenia infrastrukturalne mały|Stacja tankowania wodoru przy ul. Tango w Warszawie Największym hamulcem wdrożenia FCV jest brak rozwiniętej infrastruktury tankowania wodoru. Stacje tankowania wodoru HRS (hydrogen refueling station) są kosztowne i wymagają specjalistycznej technologii (sprężarki wysokociśnieniowe, chłodzenie wodoru, magazynowanie przy 350–700 bar). Według analiz rynku, na początku 2025 roku działało jedynie około 1,400 stacji tankowania wodoru na świecie, przy czym ~80% z nich znajdowało się w pięciu krajach (Japonia, Korea Południowa, Chiny, USA, Niemcy). W według danych Ministerstwa Klimatu i Środowiska w październiku 2025 r. funkcjonowało 12 publicznych punktów tankowania wodoru (350 bar). Na początku 2026 r. ORLEN informował o uruchomieniu piątej ogólnodostępnej stacji tankowania wodoru w Polsce (sieć ORLEN). Według corocznego zestawienia H2stations.org na koniec 2024 r. w całej Europie działały 294 stacje tankowania wodoru (HRS). Dla porównania, stacji paliw konwencjonalnych jest miliony, a punktów ładowania EV – setki tysięcy. Budowa jednej stacji HRS o przepustowości kilkuset kg/dzień może kosztować powyżej 2–3 mln USD, co zniechęca inwestorów, zwłaszcza przy niskim wolumenie użytkowników.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Pojazd z wodorowym ogniwem paliwowym · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.