José Torres Padilla (ur. 25 sierpnia 1811 w San Sebastián de la Gomera, zm. 23 kwietnia 1878 w Sewilli) – hiszpański duchowny rzymskokatolicki, teolog, kanonik katedry w Sewilli oraz współzałożyciel zgromadzenia Instytutu Sióstr Krzyża (hiszp. Hermanas de la Cruz). Błogosławiony Kościoła katolickiego.
Urodził się na wyspie La Gomera (Wyspy Kanaryjskie) w rodzinie Francisco de Torresa Bauty i Maríi Padilli Cabezy. W wieku kilkunastu lat został osierocony przez obojga rodziców, którzy zmarli tego samego dnia wskutek choroby. Opiekę nad nim i jego czwórką rodzeństwa przejęła ciotka ze strony matki. W 1827 roku rozpoczął studia na Uniwersytecie San Fernando w La Laguna na Teneryfie. Po zamknięciu uczelni w 1833 roku wyjechał do Sewilli, a następnie (z powodu epidemii cholery) do Walencji, gdzie kontynuował studia filozoficzne. Ostatecznie powrócił do Sewilli, aby ukończyć teologię. Święcenia kapłańskie przyjął 27 lutego 1836 roku dzięki wsparciu Cristóbala Bencomo y Rodrígueza, spowiednika króla Ferdynanda VII.