podczas podróży poznał Clemensa Brentano poprzez swojego przyjaciela, historyka , spotkał Brentano podczas wspólnego rejsu po Renie. Był profesorem w Berlinie od 1841 do 1848 roku, gdzie mieszkał w kawalerce bez rodziny w 1842 roku. Jego studentami w tym okresie byli orientaliści: Paul de Lagarde i Max Müller. Duży wpływ wywarły na niego pisma filozoficzne Arthura Schopenhauera, które czytał w 1845 roku. Zrezygnował z tej posady na własne życzenie i opuścił Berlin w marcu 1848 roku. Przeszedł na emeryturę w 1848 roku, tworzył później poezje i pisma filozoficzne. Od 1848 do śmierci mieszkał w koło Coburga, w majątku odziedziczonym po swoim teściu w 1838 roku. Jego żona zmarła 26 czerwca 1857 roku. Po śmierci żony odizolował się od społeczeństwa, pojawił się publicznie dopiero w 1863 roku. Zmarł na raka jelita grubego w Neuses i został pochowany obok żony.
Cieszył się szacunkiem klasy średniej z uwagi na swoje wczesne sentymentalne wiersze, ale popadł w zapomnienie z początkiem XX wieku. Twórczość orientalistyczna natomiast wzbudzała zainteresowanie badaczy. Pełne wydanie dzieł wraz z ineditami przygotowywał Hans Wollschläger. Wcześniejsze wydania określane jako kompletne były dalekie od zebrania całego dorobku pisarza.