Po zakończeniu działań wojennych pełnił służbę w Departamencie V Inżynierii i Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie, w charakterze urzędnika wojskowego w XI randze. Z dniem 1 marca 1924 prezydent RP przemianował go na oficera zawodowego w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 grudnia 1920 i 8. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów, a minister spraw wojskowych wcielił do 1 pułku saperów w Modlinie. Stopień oficerski uzyskał na podstawie veniam studiorum, nie mając wymaganego cenzusu naukowego. Po 1924 został przeniesiony do batalionu elektrotechnicznego w Nowym Dworze Mazowieckim na stanowisko dowódcy kompanii. 19 marca 1928 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1928 i 23. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Z dniem 1 lipca 1929 został przeniesiony do kadry oficerów saperów z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych. Z dniem 1 kwietnia 1933 został przydzielony do dyspozycji Ministerstwa Komunikacji na okres sześciu miesięcy. Z dniem 30 września 1933 został przeniesiony do rezerwy z równoczesnym przeniesieniem w rezerwie do batalionu elektrotechnicznego. Po zwolnieniu z wojska został zatrudniony w Biurze Personalnym Ministerstwa Komunikacji na stanowisku radcy ministerialnego.