Przełomowym momentem w jej życiu był rok 1892, kiedy na prośbę o otwarcie placówki oświatowej w Gazzuolo, wyjechała tam z grupą siedmiu sióstr. Ze względu na trudności administracyjne i wymóg autonomii nowej fundacji, 5 września 1893 wspólnota ta oddzieliła się od macierzystego instytutu. 15 grudnia 1893 roku biskup Geremia Bonomelli zatwierdził nowe zgromadzenie pod nazwą Instytut Sióstr Urszulanek Najświętszego Serca Jezusowego. Maria Ignacja została wybrana Przełożoną Generalną, współpracując blisko z Matką Marią Margheritą Lussaną.
W latach 1915–1916 zgromadzenie przeszło kryzys związany z podważaniem jego statusu kanonicznego. Dzięki interwencji u papieża Benedykta XV, udało się utrzymać niezależność instytutu. 1 lutego 1917 dom macierzysty przeniesiono do miejscowości Asola w diecezji Mantua. Ze względu na pogarszający się stan zdrowia, 2 października 1924 Maria Ignacja zrezygnowała z funkcji przełożonej, zostając dożywotnią przełożoną honorową (ad honorem).
Zmarła 19 sierpnia 1934 roku w opinii świętości. Jej ciało spoczywa w kaplicy domu macierzystego sióstr Urszulanek w Asoli.