Dzierżawa gruntów rolnych – jest stosunkiem prawnym, na mocy którego dzierżawca użytkuje cudze rzeczy lub prawo majątkowe za określoną zapłatę (tenutę dzierżawną).
Historia Korzystanie z cudzej własności w rolnictwie, w szczególności w formie dzierżawy gruntów, jest zjawiskiem znanym od wieków i trwale wpisanym w historię stosunków agrarnych. Jego znaczenie wyraźnie wzrosło jednak w okresach głębokich przemian ustrojowych i społeczno-gospodarczych, zwłaszcza w momentach kształtowania się nowych stosunków własnościowych na wsi. Niedostatek podstawowych środków produkcji, przede wszystkim ziemi, połączony z rozdrobnieniem gospodarstw chłopskich oraz zniszczeniami wojennymi, sprzyjał upowszechnieniu praktyki korzystania z cudzej własności za odpłatnością. Dzierżawa gruntów rolnych stała się wówczas jednym z kluczowych instrumentów umożliwiających utrzymanie ciągłości produkcji rolnej oraz egzystencji znacznej części ludności wiejskiejBożena Tańska-Hus, Dzierżawa rolnicza w Polsce na przestrzeni wieków, Wydawnictwo Uniwersytetu Przyrodniczego, Wrocław 2009, s 14-22, ISSN 1899-11-51..