W odrodzonej po 1918 r. Polsce problematyka dzierżaw rolnych nabrała szczególnego znaczenia w kontekście powojennego kryzysu gospodarczego i strukturalnych dysproporcji agrarnych. Proces regulacji stosunków dzierżawnych rozpoczęła ustawa tymczasowa z 1919 r. w przedmiocie wydzierżawienia niezagospodarowanych użytków rolnychUstawa tymczasowa z dnia 8 marca 1919 r. w przedmiocie wydzierżawienia niezagospodarowanych użytków rolnych. Dz. U. 1919 nr 23, poz. 235.. Akt ten wprowadzał instytucję przymusowej dzierżawy gruntów pozostających odłogiem, których liczba była znaczna w następstwie działań wojennych oraz dezorganizacji gospodarki rolnej. Regulacja ta miała charakter interwencyjny i była wyraźnie ukierunkowana na ochronę interesów dzierżawców, przewidując dla nich warunki korzystniejsze niż wynikałoby to z zasad swobody umów.
Analogiczny kierunek ingerencji państwa w stosunki dzierżawne został utrzymany w kolejnej ustawie z 1919 r. w przedmiocie ochrony drobnych dzierżawców rolnychUstawa z dnia 3 lipca 1919 r. w przedmiocie ochrony drobnych dzierżawców rolnych. Dz. U. 1919 nr 57, poz. 345.. Jej zasadniczym celem była ochrona gospodarstw chłopskich dzierżawiących grunty należące do wielkiej własności ziemskiej.