Doświadczenia te sprzyjały wzrostowi świadomości politycznej oraz narastaniu postaw antykolonialnych w społeczeństwie Tanganiki.

Po wojnie w kraju coraz wyraźniej kształtowały się ruchy niepodległościowe. Istotną rolę odegrały spółdzielnie rolnicze, które stały się formą samoorganizacji ludności afrykańskiej. Na ich czele stanął Juliusz Nyerere, który w 1954 roku utworzył partię Tanganyika African National Union (TANU). Organizacja ta szybko stała się główną siłą polityczną dążącą do uzyskania niepodległości.

Droga do niepodległości Proces uzyskiwania niepodległości przez Tanganikę przebiegał w sposób pokojowy. Początkowo Nyerere dopuszczał możliwość stopniowego dochodzenia do suwerenności, jednak stanowisko brytyjskiego gubernatora Richarda Turnbulla oraz narastające nastroje społeczne w obrębie TANU przyczyniły się do przyspieszenia tego procesu. Po przeprowadzeniu powszechnych wyborów do Zgromadzenia Narodowego, w których udział wzięli również przedstawiciele ludności europejskiej i hinduskiej, władzę przejęła administracja wykształcona jeszcze w okresie kolonialnym.