Niemiecki krążownik SMS Königsberg na Oceanie Indyjskim zadawał Brytyjczykom poważne straty, natomiast na lądzie generał Paul von Lettow-Vorbeck prowadził skuteczną wojnę manewrową, unikając rozstrzygającej klęski i pozostając niepokonanym do końca konfliktu.
Po zakończeniu I wojny światowej upadła niemiecka koncepcja imperium kolonialnego w Afryce. Tanganika została ustanowiona terytorium mandatowym Ligi Narodów i oddana pod administrację Wielkiej Brytanii, natomiast Zanzibar zachował status sułtanatu znajdującego się pod brytyjskim protektoratem. W okresie międzywojennym Brytyjczycy traktowali Tanganikę jako obszar drugorzędny, koncentrując swoje interesy polityczne i gospodarcze przede wszystkim w Kenii oraz bogatej wówczas Ugandzie.
W czasie II wojny światowej na terenie Tanganiki nie prowadzono działań zbrojnych, jednak władze kolonialne internowały około 3200 mieszkających tam Niemców. Sam konflikt wywarł istotny wpływ psychologiczny na miejscową ludność. Wojna podważyła mit niepokonanych kolonizatorów, poprawił się dostęp do informacji, a wielu Afrykanów, którzy służbyli w brytyjskich formacjach wojskowych, zetknęło się bezpośrednio z realiami globalnego konfliktu.