Nie jest jednak zbyt długowieczny – rzadko osiąga 400 lat, zazwyczaj obumiera po 200 latach.

Gatunek ten zazwyczaj spotykany jest w deszczowych lasach strefy umiarkowanej, ale porasta też torfowiska (w tym tworząc lite drzewostany), a w części zasięgu położonej na wschód od Andów, w Argentynie oraz w wyższych położeniach górskich na południu zasięgu, rośnie zwykle w zbiorowiskach zaroślowych.

W lasach z jego udziałem skład gatunkowy bywa zróżnicowany – od dominacji różnych gatunków iglastych (z przewagą ficroji cyprysowatej Fitzroya cupressoides oraz udziałem Saxegothaea conspicua i Pilgerodendron uviferum) do lasów z dominacją drzew okrytonasiennych, zwykle Nothofagus nitida. Często w zbiorowiskach tych w warstwie drzew obecne są także: Drimys winteri, Laureliopsis philippiana, Nothofagus betuloides. W zbiorowiskach zaroślowych gatunkowi temu towarzyszą zazwyczaj: Embothrium coccineum, Ovidia andina i Desfontainia spinosa.

Systematyka Gatunek z sekcji Australis w obrębie rodzaju zastrzalin Podocarpus. Inne gatunki z tej sekcji rosną w Nowej Zelandii, Australii i Nowej Kaledonii.