Preferuje niziny, ale obserwowana jest również na wysokościach sięgających 2000 m n.p.m.
Pożywienie mały|Rycina z XIX wieku przedstawiająca płomykówkę podgatunku T. alba detorta (po lewej) i płomykówkę szarolicą (po prawej) Dieta płomykówki szarolicej składa się głównie z drobnych ssaków i ptaków, ale poluje też na gady, płazy i bezkręgowce. Badanie przeprowadzone na Dominice wykazało, że 52% ofiar stanowią ssaki, głównie myszy, szczury i nietoperze. 29% zdobyczy stanowiły małe ptaki śpiewające (m.in. wikłaczowate, wireonkowate, łuszczakowate) i większe ptaki m.in. z rodziny gołębiowatych, papugowatych i kukułkowatych. Ponadto wśród ofiar znalazły się jaszczurki (np. Anolis baleatus), węże (np. Uromacer oxyrhynchus), żaby z rodziny rzekotkowatych, owady oraz pająki.
Populacja płomykówki amerykańskiej, która pojawiła się na Haiti około lat 50. XX wieku spowodowała konkurencję o pożywienie między gatunkami z powodu zajmowanie prawie identycznej niszy ekologicznej. Analiza wypluwek obu gatunków wykazała niewielkie różnice w diecie, głównie w proporcjach ssaków względem innych gromad zwierząt.