W 1427 Dziersław ze Strzeszynka miał z wyroku sądu zapłacić wojewodzie poznańskiemu Sędziwojowi z Ostroroga 5 grzywien pospolitych bez jednego wiardunku za szlachcica Mikołaja swego zięcia niegdyś sołtysa gorszewickiego.
Ze źródeł kościelnych pochodzą zapisy o płatnościach dziesięcin ze wsi. W 1423 wg kopii z lat 1488-1492 dla prebendy zwanej „Gorzyszewice” w katedrze poznańskiej odnotowano 13 wiardunków dziesięcinnych, a w 1510 dla prebendy „Gorzyszewice” w tej katedrze odnotowano wiardunki dziesiętne z łanów kmiecych w Gorszewicach oraz meszne dla plebana.
W 1445 kasztelan poznański Dobrogost z Szamotuł sprzedał swym wnukom Janowi i Janowi zwanymi Świdwa oraz ich siostrom przyrodnim Elżbiecie i Beacie, miasto Kaźmierz wraz z wsiami, a w tym m.in. Gorszewice, jako ich dobra macierzyste, za kwotę 2000 grzywien z zastrzeżeniem prawa wykupu. W 1450 Dobrogost sprzedał im Kaźmierz z wsiami za 400 grzywien z zastrzeżeniem prawa wykupu. W akcie tym jako przynależność Kaźmierza wymieniono m.in. Witkowice, ale nie podano Gorszewic, jednak Witkowice poza tym przekazem nigdy nie występowały jako przynależność Kaźmierza i nie występowały jako własność Szamotulskich.