W latach 1424-1452 właścicielem we wsi był Sędziwój Chyciński z Chyciny. W 1424 Wilaham z Brzeźna koło Międzychodu w sporze z nim dowodził, że gdy Sędziwój wykupił od niego Goruńsko, to nie pozwolił mu tam złożyć zboża, przez co Wilaham poniósł szkody w wysokości 100 grzywien oraz że Sędziwój przyrzekł mu zapłacić 20 grzywien za budowę domu. W 1452 Sędziwój z Chyciny i Goruńska pozwany został przez Fabiana Konopkę z Bukowca koło Międzyrzecza.
W latach 1469-1505 właścicielem we wsi był Jakub Bukowiecki z Bukowca koło Międzyrzecza, który od 1479 nosił utworzone od nazwy wsi odmiejscowe nazwisko Goruński. W 1469 wraz z braćmi niedzielnymi Jerzym, Wawrzyńcem, Marcinem w asystencji stryjów Tomasza Śremskiego ze Śremu koło Sierakowa oraz Piotra Konopki z Bukowca koło Międzyrzecza, a także wujów Andrzeja Łódzkiego z Łodzi koło Stęszewa i Bieniaka Brodzkiego z Brodów koło Lwówka sprzedali swej matce Annie wdowie po Jakubie Bukowieckim połowę swych części w Goruńsku za 150 grzywien z zastrzeżeniem prawa wykupu. W 1476 Jakub Goruński oraz Jerzy i Marcin bracia niedzielni niegdyś z Bukowca kolo Międzyrzecza zapisali Dziersławowi Chycińskiemu 6 grzywien czynszu rocznego na sołectwie goruńskim oraz na trzech kmieciach w Goruńsku, które to sołectwo i kmieci posiadał opat z Bledzewa z zastrzeżeniem prawa wykupu.