w mieście Kiem, na terytorium Karelskiej ASRR, istniał jedynie punkt tranzytowo-dystrybucyjny. Podczas inspekcji SŁON jesienią 1924 roku, prokurator Sądu Najwyższego ZSRR P. A. Krasikow zauważył, że punkt tranzytowy w Kiemie został zbudowany przez Brytyjczyków dla ich sił desantowych, a w 1924 roku został wyremontowany i wyposażony w piece, kuchnie, szpital z apteką oraz stały personel medyczny. Podróż z Sołowek odbywała się dwoma statkami parowymi; podróż z Moskwy do Kiemu trwała 36–38 godzin, a przeprawa z Kiemu na Sołowki – 2 godziny.
W momencie oficjalnego powstania obozu w maju 1923 roku, posiadał on jedną elektrownię małej mocy z jedną turbiną parową o mocy 60 KM i jedną turbiną wodną o mocy 60 KM, generującą 62 kW energii elektrycznej, co ledwo wystarczało na oświetlenie. Aby zwiększyć moc, zainstalowano kolejną maszynę parową o mocy 35 KM z prądnicą o mocy 21 kW, a także silniki elektryczne w młynie (25 KM), warsztacie obróbki metali (12 KM) i warsztacie elektromechanicznym (4 KM). Zainstalowano nowe miedziane linie energetyczne i rozpoczęto przygotowania do instalacji silników elektrycznych w cegielni (25 KM), zakładzie suchej destylacji drewna, garbarni (po 12 KM), fabryce obuwia mechanicznego, wytwórni ceramiki i odlewni żelaza.