Drugą grupę więźniów stanowili pozostali więźniowie polityczni. Nazywano ich „kaerami” („kontrrewolucjonistami”). Wśród nich byli przedstawiciele różnych zawodów umysłowych, byli studenci, byli oficerowie, duchowni różnych wyznań (w 1925 roku liczba uwięzionych duchownych, według różnych źródeł, wahała się od 120 do 500; w 1926 roku wśród więźniów było 29 biskupów prawosławnych), robotnicy i chłopi, którzy brali udział w masowych ruchach antybolszewickich. Byli oni powszechnie wykorzystywani do ciężkich robót.
Trzecia kategoria więźniów składała się z przestępców i bytowików (oficerów), którzy zostali zesłani do obozu na mocy wyroku sądowego (początkowo stanowili nie więcej niż 20% wszystkich więźniów), a także zawodowych żebraków, prostytutek, bezdomnych dzieci i nieletnich przestępców, których zesłano do obozu z dużych miast bez procesu. Według stanu na 1 kwietnia 1930 roku w obozie przebywało 3357 osób niepełnoletnich.