Analiza Institute for Science and International Security wskazywała, że użycie sklejki i pianki ułatwiało Rosji masową produkcję dronów-imitatorów, przy jednoczesnym zachowywaniu droższych materiałów kompozytowych dla ważniejszych systemów uzbrojenia.
W Japonii ten trend znalazł odzwierciedlenie w programach tanich dronów szkoleniowych i zużywalnych. Japońska Agencja ds. Zamówień, Technologii i Logistyki Obronnej prezentowała AirKamuy 150 jako stałopłat wykonany z tektury, niskokosztowy, nadający się do masowej produkcji, o niskiej sygnaturze radarowej i podczerwonej, przeznaczony m.in. do treningu zwalczania bezzałogowców, zadań logistycznych w obszarach wysokiego ryzyka oraz jako amunicja krążąca. W 2026 roku japońska spółka JISDA przedstawiła natomiast stałopłat ACM-01 „Shiraha” o drewnianej konstrukcji płatowca i rozpiętości 1,9 m, projektowany jako tani dron treningowy i krótkodystansowy; producent podawał koszt wytworzenia podstawowej konfiguracji na poziomie 70 tys. jenów i wskazywał, że konstrukcja ma umożliwiać szkolenie z uwzględnieniem strat, napraw i szybkiej wymiany sprzętu.