Podobną logikę niskokosztowej presji i wymuszania kosztów po stronie obrońcy wskazywano również w analizach irańskich kampanii dronowych, w których masowe fale dronów jednokierunkowych służyły nie tylko do rażenia wybranych celów, lecz także do długotrwałego obciążania systemów obronnych przeciwnika.
Elementem obniżania kosztów jednostkowych stało się także zastępowanie kosztownych kompozytów prostszymi materiałami konstrukcyjnymi, takimi jak tektura falista, pianka i sklejka. Australijski system Corvo PPDS, dostarczany Ukrainie jako niskokosztowy i zużywalny bezzałogowiec logistyczny, był według producenta dostarczany w formie płaskich zestawów, miał zasięg do 120 km, a po informacji zwrotnej z Ukrainy został zaadaptowany także do misji rozpoznawczych. Podobną logikę przyjęła Rosja, wykorzystując tanie drony z pianki i sklejki do wykrywania ukraińskiej obrony powietrznej, filmowania skutków uderzeń i działania jako cele pozorne; według ukraińskiego wywiadu wojskowego mogły one kosztować około 10 tys. dolarów za sztukę, czyli znacznie mniej niż środki przeciwlotnicze potrzebne do ich zwalczania.