Stanisław Krasicki herbu Rogala (ur. 1540, zm. 24 grudnia 1602 w Sulęczynie) – sekretarz królewski (od 1569), oboźny nadworny koronny (od 1576), kasztelan przemyski (od 1593), ochmistrz dworu królowej Anny Habsburżanki.
Biografia Był najmłodszym synem Jakuba z Siecina (Sieci(e)ńskiego), sędziego ziemskiego przemyskiego, oraz Barbary Orzechowskiej, siostry stryjecznej Stanisława Orzechowskiego. Wywodził się z niezbyt zamożnej szlachty dobrzyńskiej). Dopiero małżeństwo Stanisława przyniosło rodzinie wyraźny awans majątkowy: w jego ręce przeszły Krasice w ziemi przemyskiej, obejmujące osiem wsi. Dobra te stały się podstawą materialnej potęgi tej linii Siecińskich, odtąd używających nazwiska Krasiccy.
Karierę rozpoczął na dworze Zygmunta II Augusta, gdzie od 1559 pełnił funkcję dworzanina. W 1564 skierowano go do Lwowa w związku z wykonaniem wyroku na hospodarze mołdawskim Stefanie Tomży i jego stronnikach. Trzy lata później objął urząd wojskiego przemyskiego. W 1569 jako sekretarz królewski uczestniczył w akcie zawarcia unii lubelskiej. W czasie pierwszego bezkrólewia angażował się w obrady sejmików województwa ruskiego, a od 1574 występował jako stolnik lwowski.