Po ucieczce Henryka Walezego związał się z obozem Jana Zamoyskiego. Wspólnie z Franciszkiem Krasińskim wystawił oddział stu koni przeciw Tatarom. Nominację na oboźnego nadwornego koronnego otrzymał w 1576 z rąk Stefana Batorego. Brał udział w kampaniach tego władcy, od wojny z Gdańskiem po wyprawy moskiewskie w latach 1579–1582. W 1579 należał do komisarzy odbierających kapitulację zamku w Połocku. W czasie oblężenia Pskowa (1581) jego działalność jako oboźnego oceniana była krytycznie.
W okresie bezkrólewia po śmierci Batorego opowiedział się za wyborem Zygmunta Wazy. Po jego elekcji uzyskał kasztelanię przemyską (1593) oraz urząd ochmistrza dworu królowej Anny Habsburżanki. W latach 1593–1594 towarzyszył królowi w podróży do Szwecji. Jeszcze przed wyprawą morską, 2 września 1593, uczestniczył w tłumieniu wystąpień w Gdańsku, skierowanych przeciw władcy, odnosząc przy tym obrażenia. Trudy podróży pogorszyły jego stan zdrowia i od tego czasu ograniczył aktywność publiczną, koncentrując się na zarządzaniu dobrami.