Rozpoczął się czas modlitwy, próbowania prostego, ubogiego życia, krystalizowania się wizji nowej wspólnoty. Tam najpierw we dwie, a potem już 9 miesięcy samotnie siostra Marie-Thierry próbowała życia ukrytego, ubogiego w prostocie. Po tym czasie do siostry Marie dołączyły kolejne siostry, a jej pracą na rzecz Kościoła było tłumaczenie pierwotnych tekstów Zakonu Kaznodziejskiego, co działo się w wyniku zachęty Soboru Watykańskiego II, aby powrócić do źródeł swoich Wspólnot.

Założenie Wspólnoty Do pierwszych sióstr w Vézelay dołączyły kolejne siostry dominikanki, w 1979 roku powstała druga podobna wspólnota sióstr w Chartres. Widząc tworzące się nowe dzieło, Matka Generalna Zgromadzenia Dominikanek zaprasza w 1981 roku s. Marie-Thierry do założenia czegoś nowego. 17 grudnia 1981 roku biskup Chartres Michel Kuehn uznał nową Wspólnotę. Po tym wydarzeniu możemy powiedzieć, że powstaje Wspólnota Baranka. Ostatecznie jednak biskupem, który zgodził się sprawować pieczę duszpasterską nad nową wspólnotą, był bp Perpignan Jean Chabbert, który w 1982 roku z Maroko zostaje posłany do Perpignan (miasto w południowej Francji). 28 stycznia 1983 roku w Perpignan zamieszkało 12 małych sióstr, przy których obecnych było już przyszłych dwóch małych braci.