W ciąży położenie macicy zwykle stopniowo się normalizuje wraz ze wzrostem jamy macicy. W literaturze medycznej opisywano przypadki, w których często dochodziło do przemieszczenia się ku przodowi tyłopochylonej macicy po I trymestrze ciąży (około 12.–16. tygodnia). W rzadkich przypadkach skrajne tyłozgięcie/tyłopochylenie macicy w I trymestrze może prowadzić do uwięźnięcia ciężarnej macicy w miednicy mniejszej (incarcerated uterus), co wiąże się m.in. z ryzykiem zatrzymania moczu i bólu oraz może wymagać interwencji. Nieprawidłowe położenie macicy może mieć również znaczenie w planowaniu postępowania położniczego w sytuacjach powikłanych (np. przy uwięźnięciu macicy).
Rozpoznanie Rozpoznanie nieprawidłowego położenia macicy opiera się na: dwuręcznym badaniu ginekologicznym, w którym ocenia się kierunek i ruchomość trzonu oraz szyjki macicy, przezpochwowym badaniu ultrasonograficznym (USG), pozwalającym na ocenę położenia i (w razie potrzeby) kątów pomiędzy trzonem a szyjką oraz szyjką a pochwą, a także na rozpoznanie współistniejących zmian (np. mięśniaków), w wybranych przypadkach – badaniach obrazowych o wyższej rozdzielczości (MRI miednicy), m.in. przy podejrzeniu endometriozy głęboko naciekającej (np. gdy USG jest niejednoznaczne lub w planowaniu leczenia operacyjnego) oraz w diagnostyce powikłań położniczych (np.