6 kwietnia U-Boot wyszedł z Kilonii na swój szósty wojenny patrol, po raz pierwszy na wody północnego Atlantyku. 16 kwietnia na południowy wschód od Islandii okręt został zaatakowany sześcioma bombami głębinowymi zrzuconymi z bombowca Boeing B-17 Flying Fortress z oznaczeniem „T” z , w wyniku czego uszkodzony został peryskop. W dniach 25–27 kwietnia U-209 wchodził w skład wilczego stada „Meise”, a następnie (od 27 kwietnia do 4 maja) „Star”. 4 maja U-Boot został przyporządkowany do stada „Fink”. Tego dnia na południe od przylądka Farvel (na pozycji ) okręt stał się celem ataku czterema bombami głębinowymi przeprowadzonego przez kanadyjską łódź latającą Canso z oznaczeniem „W” z (pilot B.H. Moffit), w wyniku którego doznał poważnych uszkodzeń.

Ostatni kontakt z U-209 miał miejsce 6 maja 1943 roku, dokonany za pośrednictwem siostrzanego okrętu U-954; meldunek opisywał rozległe uszkodzenia poniesione w wyniku ataku powietrznego 4 maja, w tym awarię głównego nadajnika. U-Boot zatonął prawdopodobnie około 7 maja podczas manewru zanurzenia, w wyniku odniesionych wcześniej uszkodzeń, a na jego pokładzie śmierć poniosła cała, licząca w tym rejsie 46 osób załoga.

Wcześniejsze ustalenia przypisywały jego zatopienie 19 maja przez brytyjskie okręty: fregatę i slup (na pozycji ), jednak w rzeczywistości atak ten dotyczył U-954 i zakończył się zatopieniem U-Boota.

Podsumowanie działalności bojowej