Adam Józef Apolinary Galiński, ps. „Adam”, „Pan P” (ur. 7 grudnia 1894 w Dunajowie, zm. 2 sierpnia 1973 w Waszyngtonie) – polski działacz polityczny, wojskowy w stopniu majora rezerwy, uczestnik I wojny światowej i działacz konspiracji podczas II wojny światowej, od czerwca do lipca 1945 p.o. Okręgowego Delegata Delegatury Rządu na Kraj w Wilnie, więzień sowieckich łagrów.

Życiorys Syn Kazimierza i Marii z Litwińskich. Należał do OMN „Zarzewie” i od 1911 do Polskich Drużyn Strzeleckich (od 1912 dowódca plutonu). Absolwent gimnazjum w Drohobyczu (1914) i Wydziału Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie (według jednego ze źródeł Akademii Handlowej we Lwowie), w 1917 ukończył kurs dla oficerów kasowych i prowiantowych w Zegrzu.

W sierpniu 1914 rozpoczął walki w Legionie Wschodnim, po jego rozwiązaniu od 1914 do 1918 służył w 3 Pułku Piechoty Legionów Polskich. W 1915 ranny, następnie służył w taborach. W styczniu 1916 chory, po rekonwalescencji trafił do batalionu etapowego. W lipcu 1916 odniósł rany w bitwie pod Kostiuchnówką, a we wrześniu 1916 przydzielony do I batalionu 3 pp LP. Po kryzysie przysięgowym trafił do Polskiego Korpusu Posiłkowego. Podczas bitwy pod Rarańczą ranny, dostał się do austriackiej niewoli, był więziony w Chuście i . Wcielony do austriackiego 77 pp, walczył na froncie włoskim.