Od czerwca 1918 pracował w komisji likwidacyjnej Legionów Polskich w Syhocie Marmaroskim. W październiku 1918 powrócił do kraju, został następnie internowany przez Ukraińców w toku wojny polsko-ukraińskiej. Wkrótce zwolniony, zamieszkał we Lwowie. W 1920 organizował oddziały ochotnicze, walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został dwukrotnie ranny, po stwierdzeniu nieprzydatności do służby został komisarzem aprowizacyjnym 5 Dywizji Piechoty. Przeszedł do rezerwy w stopniu podporucznika.
Pomiędzy 1919 a 1927 pracował w branży handlowej, był m.in. szefem Towarzystwa Kolonialnego we Lwowie. Później działał w sektorze ubezpieczeniowym, objął funkcję wiceprezesa Związku Zawodowego Pracowników Ubezpieczalni Społecznych w Polsce. Na początku lat 30. kierował kasą chorych w Wągrowcu (z siedzibą w Obornikach) i był komisarzem rewizyjnym Kasy Chorych przy Okręgowym Urzędzie Ubezpieczeń w Poznaniu, w drugiej połowie lat 30. dyrektor Ubezpieczalni Społecznej w Wilnie. Działał w Polskiej Organizacji Wojskowej, Związku Strzeleckim (wiceprezes zarządu okręgowego ziemi czerwieńskiej), Związku Legionistów Polskich (kierownik bratniej pomocy, członek okręgowego sądu koleżeńskiego) oraz Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny (prezes okręgu czerwieńskiego).