Pozytywizm stał się oficjalną filozofią Meksyku w okresie dyktatury Porfirio Díaza (1876–1911). Hasło pozytywistów „Porządek i postęp” trafiło w 1889 na flagę Brazylii. W Brazylii, Meksyku i Chile popularny był pozytywizm w wydaniu Comte’a, natomiast w filozofii argentyńskiej, w Urugwaju i Kubie większe wpływy miał Herbert Spencer i jego ewolucjonistyczna wersja pozytywizmu. Przedstawicielami pozytywizmu byli m.in. Juan Bautista Alberdi (który w mowie z 1842 zainicjował partykularyzm w podejściu do filozofii latynoamerykańskiej), José Ingenieros i Esteban Echevarría w Argentynie, Andrés Bello w Wenezueli, na Kubie, Nisia Floresta, Raimundo Teixeira Mendes, Miguel Lemos, Luis Pereira Barreto w Brazylii. Praca Andrésa Bello Filozofia rozsądku, napisana pod wpływem Reida i Hamiltona, daje głęboką analizę pamięci. Varona rozwijał pozytywizm z pozycji naturalistycznej i antyreligijnej.
Pewną popularność pozytywizm zdobył również w Peru, gdzie oficjalną, panującą ideologią był wówczas katolicyzm. Do publikacji pozytywistycznych tego okresu należą: Socjologia ogólna (, 1910) oraz szereg prac , i in. Walkę z panującym światopoglądem religijnym prowadził także peruwiański polityk i rewolucyjny demokrata Manuel González Prada.
Współczesność (od 1910)