Okres niepodległościowy (ok. 1750–1850) Okres uzyskiwania przez Amerykę Łacińską niepodległości zbiega się z napływem nowych idei europejskich, związanych z francuskim oświeceniem i utylitaryzmem. Konsekwencją były dążenia do reform polityczno-społecznych i zrzucenia z siebie władzy monarchicznej, widoczne choćby we wpływowym apelu niepodległościowym Carta de Jamaica Simona Bolivara (1815). Wątki poruszane przez Bolivara (kwestie wyzwolenia i tożsamości latynoamerykańskiej) zostały podjęte przez współczesnych meksykańskich filozofów: Samuela Ramosa Leopolda Zea. Do znaczących filozofów tego okresu należą: Miguel Hidalgo, José María Morelos, José Martí.

Według W. Z. Fostera, duży wpływ na myśl społeczną narodów Ameryki Łacińskiej tego okresu miała Rewolucja francuska: wszędzie powstawały kółka literackie, których członkowie wygłaszali utwory Monteskiusza, Woltera i Rousseau; sam Bolivar był zwolennikiem teorii Rousseau Фостер Уильям З. «Очерк политической истории Америки» Пер. с англ. М., «Иностранная литература», 1955, стр. 185.. W końcu XVIII i na początku XIX w. ujawniła się taka swoista cecha filozofii latynoamerykańskiej, jak wrogi stosunek do scholastyki i teologii katolickiej.